+32 474/28.76.38 Park den Brandt, Antwerpen (Ingang: Acacialaan)Atlantikwall | Luchtoorlog | V-Wapens

Reichenberg

De bemande V1, codenaam Reichenberg, moest de onnauwkeurigheid opvangen van de V1.
Aangezien de overlevingskans op 1% werd geschat sprak men van “SO” (Selbst Opfer) missies.

Door de steeds slechtere oorlogsvooruitzichten in Duitsland werden ook de bedachte methodes om het tij te proberen keren er alsmaar wanhopiger.

Voor de bemande V1 werden versies gepland tegen land- en zeedoelen maar ook voor het rammen van geallieerde bommenwerpers. De vrijwilligers werden aan de speciale K.G.200 toegevoegd in een eenheid die officieus “Leonidas” werd genoemd, naar de Spartaanse koning die zich met 300 krijgers opofferde tegen een Perzische overmacht. In september 1944 begon men, opgejaagd door de oorlogsomstandigheden, aan de opleidingen.

Nog een voorbeeld van de extreme methodes die onderzocht werden was de “Natter”.  Dit toestel moest geallieerde bommenwerpers onderscheppen en was uitgerust met raketten in de neus. Als de piloot de
raketten op de bommenwerpers had gericht en afgevuurd zou hij zijn parachute gebruiken.

Het ombouwen naar een bestuurbare versie viel mee maar er mee vliegen en vooral landen bleek een hele uitdaging.

Enkel de beste piloten zoals Hanna Reitsch konden met één landingsglijder en aan een snelheid van 220 km/u het toestel veilig aan de grond zetten.
Met de tweezitter versies kon de instructeur aan het einde van de oefenvlucht de controle overnemen en de aartsmoeilijke landing voor zich nemen.
Goed kunnen landen was voor de uiteindelijke missie tenslotte van weinig tel…

Gezien de geweldadigheid van een lancering per katapult werden bemande V1’s in de lucht gebracht door een 2-motorige Heinkel bommenwerper.
Voor het trainen was de springlading uiteraard vervangen door gewichten.

  • Re1       Eénzitter zonder aandrijving
  • Re2       Tweezitter zonder aandrijving
  • Re3       Tweezitter met aandrijving
  • Re4b     Eénzitter met aandrijving
  • Re5       Opleidingstoestel HE162 piloten (iets korter dan Re4).

Hoewel tests verder gingen werd de operatie in februari 1945, ondanks de steun van o.a. Hanna Reitsch en Otto Skorzeny, stopgezet.
De opleidingen en productie van zo’n 175 toestellen, vooral te Neu Tramm waar ook V1’s gemaakt werden, bleken nutteloos aangezien de “Reichenberger” nooit tot operationele inzet zou komen.
Nadat ze in handen van de geallieerden vielen werden de meeste al snel verschroot of vielen ten prooi aan de tands des tijds.

Momenteel zijn er nog maar een handvol exemplaren van dit, op zich reeds zeldzame, wapen op de hele wereld Eén van hen is eigendom van de stad Antwerpen.

Spijtig genoeg werd het Antwerpse exemplaar 50 jaar lang verwaarloosd in een stadsmagazijn. Enkele jaren na een vluchtige reconstructie in 1994 werd hij uitgeleend aan een Frans museum waar hij nu reeds bijna 20 jaar verblijft.

Klik hier voor meer over de Antwerpse en andere Reichenberger overlevers.



Variant tegen zeedoelen met de typische stompe neus.

Alle rechten voorbehouden © vzw Bunker en Vliegtuig Archeo Antwerpen | Links worden aangemoedigd